Natuurlijk begreep u het niet meteen, de omvangrijke commotie die ontstond. U was overvallen, zoals de president zelf beduusd en overrompeld was, en zelfs verbijsterd door deze eerbiedwaardige toekenning. U kon er nog niets aan vast knopen. Intussen viel de hele wereld over elkaar heen na de bekendmaking, terwijl eigenlijk nog niemand een besef had van welke omvang dit feit was, de nog niet direct zichtbare betekenis ervan. Hoewel hij al weer de derde Amerikaanse president is die deze eer te beurt valt, overviel het de hele levende wereld. De Keniaanse regering was de eerste die hem ermee feliciteerde, want zij zagen de voordelen ervan voor hun eigen land waar zijn ouders vandaan stamden. En vele groten der aarde stuurden hun felicitaties. De 44e president van de Verenigde Staten is de eerste Afro/Amerikaanse kleurling die deze machtige positie mag bekleden, en dan zo vroeg al een Nobelprijs. Wat is er aan de hand in de wereld?

Kenners verbazen zich over nog een ander feit: de genomineerde kon tot nog slechts een half jaar geleden worden aangemeld bij de Noorse commissie voor de benoemingen. Dit houdt in dat pres. Obama slechts elf dagen na zijn inauguratie reeds werd genomineerd als ‘Nobelprijswinnaar voor de Vrede’ anno 2009. Voorwaar een onverhoeds interessant gegeven voor politici, analytici, psychologen, e.d. Let daarom ook eens op het besluit van dit artikel. Het kan niet ontkend worden dat president-elect Obama al voor zijn verkiezing zich als president van Amerika gedroeg en met dit imago de wereld rondreisde om duidelijk te maken wie hij was, waar hij voor stond en wat hij zou gaan doen. Hij sprak met Medvedev, Netanjahoe, Abbas en zelfs Chavez als simpel vanzelfsprekend, maar het was ongehoord.
De hele wereld leek het daar mee eens te zijn, gezien de (presidentiële) manier waarop hij overal waar hij landde werd ontvangen, en kennelijk Amerika zelf eveneens, want hij werd de verkozen president van de VS, de 44e, genaamd Barack Hussein Obama (II) . Een indicatie van een aangekleurd persoon met een katholiek/islamitische achtergrond, dat voor grote problemen tijdens zijn presidentschap zou kunnen zorgen. Het bleek echter alleen de Italiaanse president Berlusconi die een deel van dit gegeven gebruikte om er persoonlijk gewin mee te verkrijgen. Heeft deze typische Italiaanse leider begrepen wat gastvrijheid inhoudt? Dat kunnen wij weer niet begrijpen, zo de recensies te lezen.

Het Noorse Nobelcomité dat deze prestigieuze prijs uitreikt, bestaat uit competente mannen. Zij dienen niet slechts vakbekwaam te zijn, maar behoeven tevens over een groot oordeelsvermogen en visie te beschikken. In dit geval moet hun inzicht in de algemene ontwikkelingen op aarde diepgaand zijn en moet er onder hen een consensus zijn gegroeid: het merendeel moet een gelijke inzicht hebben, van gelijke mening zijn. De persoon van pres. Obama komt bij hen niet zo maar boven drijven. De man moet iets specifieks voor de gehele wereld hebben betekend. En dat is ook zo. Sinds zijn aantreden is een nieuw international klimaat, het zg. Pax Obama, ontstaan, een verstandhouding onder de verdeelde natiën die toch tot een bepaalde eenheid leidt. Op ongekende schaal begonnen staten van wie dit niet werd verwacht weer met elkaar te praten of aandacht aan elkaar te besteden. Door zijn spreken en houding straalde hij een universeel neutraal en daardoor voor menigeen acceptabele geest uit. En in het Arabische rijk stond men niet tegenover een vreemde blanke, maar ontmoette men een qua uiterlijk bekend gezicht, hetgeen mede in Afrika sympathie kweekte. Zijn voorkomen werd een niet te onderschatten psychologische factor.

De als een donderslag bij heldere hemel vallende Nobelprijs voor Obama’s in feite korte wereldoptreden, creëerde wel dit Pax Obama dat zorgt voor een zekere mate van globale rust. Vijandschappen worden bijgeslepen, vertrouwen opgekrikt, financiën geregeld, de olie beschermd, en men groeit er naar toe een intensiverende staat van ‘vrede en zekerheid’ te ondervinden. En wanneer deze uitroep gedaan zal worden door militaire, economische en politieke leiders, dan weten we dat we op de grens staan van een omwenteling naar een totaal ander wereldtoneel.
Deze Nobelprijs voor de Vrede is kennelijk een van de ‘tekenen van de tijd’ en daarom vooral imponerend omdat hij volgens menigeen veel te vroeg is vergeven. Dat lijkt nodig, want vandaag heeft de tijd geen vleugels meer, maar motoren. In enkele jaren lost men problemen op die normaliter eeuwen in beslag zouden nemen. Het wereldtoneel is dramatisch aan het veranderen en we zijn wellicht beland in de spannendste decennia die de wereldgeschiedenis ooit heeft gekend.